10 sposobów na rozbudowanie kreatywności u dzieci:

1. Docenienie indywidualności każdego dziecka

Każde dziecko jest inne, każde ma swoje własne pomysły i wykonuje pracę po swojemu. Doceńmy to! W ten sposób budujemy w dziecku wiarę w siebie i zachęcamy do pracy twórczej.

2. Porzucenie schematów

Nieszablonowe myślenie to podstawa twórczości plastycznej uznanych twórców. Dzieci myślą nieszablonowo w naturalny sposób. Może ich pomysły wydają się nam nierzeczywiste, ale czy faktycznie praca dziecka musi odzwierciedlać rzeczywistość? Doceńmy te nierealistyczne pomysły i myślenie za schematem. W ten sposób pozwalamy rozwijać się nie tylko wyobraźni, ale także kształcimy w dziecku zaufanie do swoich pomysłów i rozwijamy wiarę we własne siły.

3. Swoboda twórcza

Różnorodne rozwiązania a więc umiejętność patrzenia na temat z różnych stron, umiejętność zmiany perspektywy to podstawa rozwoju w każdej dziedzinie, nie tylko w sztuce. Swoboda twórcza to dla artysty podstawa egzystencji. Nie narzucajmy swojego zdania, nie oceniajmy, nie wtłaczajmy w ramy. Pozwólmy na swobodne myślenie, doceńmy wysiłek, jaki dziecko wkłada w wykonanie pracy.

Jeśli chcemy dzieci zachęcić do pracy twórczej pozwólmy im na wolność myślenia po swojemu i realizacji zadań tak, jak one widzą. One wraz z wiekiem coraz bardziej będą obserwowały i naśladowały rzeczywistość, ale jeśli rozwijają skrzydła wyobraźni i tworzą, pozwólmy im na szaleństwa.

4. Proponowanie tematów z elementami tajemnicy, zagadki, magii

Któż z nas w dzieciństwie nie lubił tajemnic, zagadek, magii, baśni? Planując pracę z dziećmi starajmy się wprowadzać elementy zabawy poprzez zagadki, wprowadzanie elementów tajemnic, pozwalajmy im na wprowadzanie elementów magii do prac. Takie zadania pobudzają wyobraźnię, zachęcają do pracy, sprawiają, że dzieci same szukają odpowiedzi, a jednocześnie doskonale się bawią.

5. Odkrywanie na nowo od innej nieznanej im dotąd strony

Podstawowa zasada nauczania zakłada, że uczymy od znanego do nieznanego, od prostego do trudniejszego. Wiedzę wprowadzamy stopniowo, adekwatnie do wieku. Nie stawiajmy dzieciom wygórowanych wymagań, bo one na każdym etapie rozwoju powinny osiągać określone umiejętności. Ale pamiętajmy, że każde dziecko jest inne i rozwija się w swoim tempie. Uczmy obserwacji, stawiajmy pytania, ale przede wszystkim pozwólmy dzieciom zadawać pytania i samym udzielać na nie odpowiedzi. Nie spieszmy się z wyjaśnieniami. Dzieci mają wyjątkową wrażliwość, która pozwala im dostrzegać problemy z innej perspektywy. Sami wiele możemy się od nich nauczyć.

6. Praca w grupie gdzie każde dziecko czegoś się może nauczyć od innego

Zajęcia plastyczne odbywające się w grupie to dla dzieci okazja do rozwijania umiejętności i wyobraźni. Dzieci uczą się nie tylko od artysty czy nauczyciela. Uczą się również od siebie nawzajem: dostrzegają, że każde z nich jest inne, każde z nich widzi inaczej, dostrzega różne problemy, inaczej rozwiązuje zadania. Uczą się nie tylko plastyki, ale otwartości.

7. Rozmowa z dziećmi/ rozmowa z grupą

Ważnym elementem pracy i rozwijania kreatywności jest rozmowa z dziećmi o powstających pracach. Jej celem jest sprawdzenie czy dziecko rozumie zadanie, które ma zrealizować oraz czy potrafi opisać swoją pracę – dziecko uczy się werbalizacji pomysłów, a także omówienie planu pracy – czy dane pomysły da się zrealizować w danej technice, a jeśli nie to wspólnie szukać innych rozwiązań. Rozmowa sprzyja stworzeniu poczucia akceptacji, otwartości, uczy odwagi wyrażania swojego zdania oraz kształtuje umiejętność twórczego myślenia.

8. Ilustracja tematu

W pracy z dziećmi pomocne są dobre przykłady. Warto gromadzić ilustracje i zdjęcia, żeby pokazać dzieciom jak artyści/ilustratorzy rozwiązują te same zagadnienia. Warto pokazywać różne przykłady, aby dziecko mogło samo wybrać co jest mu najbardziej bliskie. Nie należy jednak przesadzać z liczbą przykładów. Wystarczą dwa-trzy. Takie dobre przykłady stają się często punktem wyjścia do innych twórczych rozwiązań.

9. Skojarzenia

W kształtowaniu twórczego rozwoju dzieci warto wykorzystać ich doświadczenia i pracę ze skojarzeniami: co im przypomina dane zagadnienie, czy już widzieli coś podobnego, jeśli tak to gdzie. Czy mogą to wykorzystać w swojej pracy. Taka burza mózgów wzmacnia w dzieciach wiarę we własne umiejętności, skłania do wykorzystywania zdobytych doświadczeń i pobudza wyobraźnię do pracy.

 10. Pozytywna motywacja

Każdy lubi być doceniony. Mówmy dzieciom, nie tylko, że praca jest ładna, ale udzielajmy dokładnych wskazówek, dlaczego nam się podoba. Jeśli na pracy jest dobre połączenie kolorystyczne powiedzmy dziecku o otwarcie o tym właśnie aspekcie jego pracy. Nie wystarczy pochwała: Świetna praca. Wyjaśnijmy dziecku co sprawiło, że tak bardzo nam się spodobała.
Najważniejsza zasada w pracy z dziećmi brzmi – nie przeszkadzać, nie narzucać swojego zdania, nie mówić jak coś należy zrobić, a już na pewno nie wykonywać nic za dziecko. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy dziecko nie radzi sobie z wykonaniem jakiejś czynności i prosi nas o pomoc.

Aby twórczo rozwijać dzieci należy z nimi rozmawiać, zadawać pytania, skłaniać do obserwacji, ale ostateczną decyzję zostawić dziecku. Nawet jeśli nie jesteśmy przekonani do pracy, nie zgadza się ona z naszym postrzeganiem rzeczywistości to pamiętajmy, że nie my jesteśmy jej autorem i nie mamy prawa w nią ingerować! Szacunek dla pracy dziecka, włożonego w nią wysiłku jest bardzo ważny, bo szanując jego pracę dajemy sygnał, że jest ona dla nas ważna. Uczymy dziecko, aby ono samo szanowało wysiłek swój i innych.
Pamiętajmy także, aby nigdy nie wyśmiewać/nie śmiać się z przedstawionych przez dziecko obrazów ani umiejętności dzieci.